Gmina Stary Zamość


Strona gminy oraz pozostałe podstrony używają plików cookies, które pozostają na Twoim urządzeniu  Rozumiem, więcej informacji

Ochrona środowiska i gospodarka odpadami

Ochrona Środowiska

Nie należy spalać tworzyw sztucznych

Drukuj
 nie pal plastiku 002  nie pal plastiku 001

 

INFORMACJA DLA MIESZKAŃCÓW

Odpadów z tworzyw sztucznych nie należy spalać w domowych piecach czy kotłowniach, ponieważ w panujących tam warunkach rozkład termicznych spalanie tworzyw przebiega w zbyt niskiej temperaturze (180-500°C) i przy zbyt małym dostępie tlenu, w wyniku czego w obecności odpadów organicznych powstają szkodliwe dla zdrowia substancje, w tym rakotwórcze oraz zwiększa się emisja pyłów.

Odpady tworzyw sztucznych to cenny surowiec wtórny do recyklingu, z którego można wytworzyć nowe produkty (opakowania, meble ogrodowe, doniczki, słupki parkingowe itp.). Poprzez spalanie odpadów plastikowych w piecach domowych pozbawiamy się tych wartościowych surowców i zanieczyszczamy środowisko, w którym żyjemy.

Drugie życie tworzyw sztucznych – wyroby z recyklingu

nie pal plastiku 003

 

 nie pal plastiku 004nie pal plastiku 005nie pal plastiku 006
nie pal plastiku 007nie pal plastiku 008nie pal plastiku 009

 

Czy wiesz, że:

- Opublikowany w maju 2016 roku raport WHO wskazuje, że 33 z 50 miast Unii Europejskiej o najbardziej zanieczyszczonym powietrzu położone jest na terenie naszego kraju. Niechlubne pierwsze miejsce zajął Żywiec, tuż za nim uplasowała się Pszczyna a w pierwszej dziesiątce znalazły się jeszcze Rybnik (4 miejsce), Wodzisław Śląski (5), Opoczno (6), Sucha Beskidzka (7) i Godów (8). Mieszkańcy polskich miast i gmin mogą na bieżąco zapoznać się ze stanem powietrza monitorowanym w najbliższej stacji pomiarowej. Informacje te są zamieszczone na stronie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska: http://powietrze.gios.gov.pl/pjp/home

- Z raportu GUS „Ochrona Środowiska w Polsce 2015” wynika m.in., że ze spalania w gospodarstwach domowych wytwarzane jest prawie czterokrotnie więcej pyłów niż łącznie emituje sektor produkcji i transformacji energii. Do takiego stanu rzeczy przyczynia się nie tylko palenie paliwem niskiej jakości, ale także spalanie odpadów w piecach, kominkach czy na wolnym powietrzu - zjawisko to jest w Polsce niestety nadal powszechne.

- Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) długotrwałe narażenie na działanie pyłu zawieszonego PM 2,5 (jest to pył o średnicy nie większej niż 2,5 mikrometrów, tj. 20-35 razy mniejszej niż wynosi średnica ludzkiego włosa) skutkuje skróceniem średniej długości życia, a krótkotrwała ekspozycja na wysokie stężenia tego pyłu powoduje wzrost liczby zgonów z powodu chorób układu oddechowego i krążenia oraz wzrost ryzyka nagłych przypadków wymagających hospitalizacji (nasilenie astmy, ostra reakcja układu oddechowego, osłabienie czynności płuc).

Pomocne linki:

www.plasticeurope.pl

http://misja-emisja.pl/

http://www.niskaemisja.pl/

http://waznamisjazdrowaemisja.pl/niska-emisja-wysoki-poziom-zagrozenia/

nie pal plastiku 010

 

 

Nowy system gospodarowania odpadami

Drukuj

 

naszesmieci

Kampania informacyjna - http://naszesmieci.mos.gov.pl

plakat_odpady_01

plakat_odpady_02

Co się zmieni po wejściu w życie nowej ustawy?

Od 1 lipca 2013 roku zaczną obowiązywać nowe zasady odbioru odpadów. Obowiązek podpisania umowy z firmą wywozową przejmie Twoja gmina.
Gmina wyłoni w konkurencyjnym przetargu firmy, które będą odbierać odpady od wszystkich właścicieli nieruchomości.  Dzięki temu nie będzie „opłacać się” wyrzucanie odpadów do lasu. Za odbiór odpadów wszyscy mieszkańcy gminy uiszczać będą opłatę opartą na określonej przez gminę podstawowej stawce, a wyjątek stanowić będą osoby segregujące odpady – ekologiczni płacą mniej – obowiązkowo.


Co to oznacza dla statystycznego Kowalskiego?
Koniec z poszukiwaniem najatrakcyjniejszej oferty wywozu odpadów. Mieszkańcy będą wnosili do gminy opłaty zgodnie z jedną, wyznaczoną w drodze uchwały stawką. W zamian za to gmina wybierze (w konkurencyjnym przetargu) przedsiębiorcę bądź przedsiębiorców, który opróżni śmietnik Kowalskiego, a jego zawartość wywiezie w odpowiednie miejsce. Co więcej, gmina będzie również musiała sprawować nadzór nad dalszym losem odpadów. Koniec ze zmartwieniami co zrobić ze starą pralką, rozpadającą się szafą, przeterminowanymi lekami albo zużytymi bateriami – gmina będzie organizować i wskazywać mieszkańcom punkty odbioru takich odpadów.
Jeśli Kowalski selekcjonuje odpady, to - z korzyścią dla środowiska, ale i dla siebie – za selektywną zbiórkę gmina będzie pobierać niższe opłaty. Zniknie też powód, żeby odpadów pozbywać się przez spalanie w domowych piecach – co, mimo że jest niezgodne z prawem, nadal stanowi, niebezpieczny dla zdrowia ludzi, problem w wielu miejscach kraju.

Przepisy i harmonogram wdrażania
1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 391).
Gminy dostały 18 miesięcy na przygotowanie nowego systemu gospodarki odpadami. Rok 2012 ma być rokiem przygotowania się gmin do realizacji nowych zadań, podjęcia stosownych uchwał. Natomiast rok 2013 to rok faktycznego wdrożenia przepisów. Od 1 lipca 2013 roku zaczną obowiązywać nowe zasady odbioru odpadów. Obowiązek podpisania umowy z firmą wywozową przejmie gmina.

Cel zmiany ustawy:

  • objęcie wszystkich właścicieli nieruchomości sprawnym systemem odbioru odpadów,
  • stworzenie lepszych warunków do segregacji odpadów,
  • łatwo dostępne punkty zbiórki selektywnej takich odpadów jak zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble, odpady niebezpieczne,
  • informowanie mieszkańców gmin, co gdzie i jak należy wyrzucać,
  • wyeliminowanie dzikich wysypisk,
  • likwidacja zjawiska palenia odpadów w domach.

Jak będą wyliczane stawki opłat?
Do 1 stycznia 2013 r. Rada gminy zadecyduje jak często i w jaki sposób będziemy płacić za wywóz odpadów. Gminy:

  • uchwalą lokalne regulaminy utrzymania czystości porządku na terenie gminy,
  • wyznaczą stawki opłat oraz zasady ich ponoszenia,
  • przeprowadzą kampanie informacyjne dla mieszkańców.

Właściciele nieruchomości będą mieli obowiązek uiszczania na rzecz gminy opłaty za odbiór odpadów komunalnych. Za pieniądze z opłat gmina będzie opłacać przyjmowanie, wywóz i segregację odpadów, punkty zbiórki selektywnej oraz administrację obsługującą cały system. Wysokość opłaty zostanie ustalona na podstawie stawki uchwalonej przez radę gminy:

  • na mieszkańca albo
  • na podstawie ilości zużytej wody w danej nieruchomości albo
  • na podstawie powierzchni lokalu mieszkalnego do stawki opłaty.

W przypadku nieruchomości niezamieszkałych (tj. szkoły, sklepy) opłata będzie zależeć od liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Niższe opłaty
Na mocy ustawy opłata za odpady posegregowane będzie niższa, dlatego warto segregować odpady.

Umowy na odbieranie odpadów komunalnych
Od lipca 2013 r. usługę odbioru od właścicieli nieruchomości w zamian za opłatę zapewnia gmina. Właściciele nieruchomości do tego czasu powinni podjąć działania celem wypowiedzenia umów na odbieranie odpadów komunalnych zawartych indywidualnie.

Do 1 lipca 2013 r. właściciel nieruchomości, który ma zawartą umowę na odbieranie odpadów komunalnych jest zwolniony z uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Kopię takiej umowy należy dołączyć do pierwszej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą prześlemy gminie.

Obowiązki Gminy
Obowiązkiem gminy będzie redukcja masy odpadów trafiających na składowiska do poziomu obowiązującego w krajach unijnych. Zmiany w ustawie pozwolą gminom przejąć całkowicie nadzór nad odpadami i zarządzać nimi na swoim terenie.

Firma bądź firmy, które będą odbierały i zagospodarowywały odpady na terenie gminy zostaną wybrane w drodze przetargu. Wiele domów będzie obsługiwać jedna firma (sektory poniżej 10 tysięcy mieszkańców) co będzie skutkować oszczędnością dróg i środowiska.

Od 1 lipca 2013 r. wyłonione w przetargu firmy zaczną odbierać od mieszkańców odpady każdej wielkości i każdego rodzaju lub zorganizują wraz z gminą punkty selektywnego zbierania odpadów.

Nowa ustawa stwarza warunki do osiągnięcia poziomów recyklingu głównych strumieni odpadów, do których jesteśmy zobowiązani. Do 31 grudnia 2020 roku powinniśmy osiągnąć:

  • poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła – co najmniej 50%;
  • poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami odpadów budowlanych i rozbiórkowych (innych niż niebezpieczne) – co najmniej 70 %.
Żródło: naszesmieci.mos.gov.pl/2-co-sie-zmieni
 

POSTĘPOWANIE Z ODPADAMI

Drukuj

Zawsze pozostają odpady, niezależnie od tego jaki materiał stosujemy, jak bardzo staramy się ograniczać ilość tych odpadów i czy zawracamy je do ponownego wykorzystania.

Zapotrzebowanie na produkty z tworzyw sztucznych rośnie i dlatego tak ważną sprawą jest znalezienie sposobów, aby ponownie zastosować materiał polimerowy pochodzący

z wyrobów, które zakończyły okres użytkowania. Należy przy tym wykorzystać wszystkie dostępne technologie odzysku, aby osiągnąć najlepszy z możliwych bilans zysków i strat dla środowiska. Są trzy podstawowe sposoby postępowania z odpadami z tworzyw sztucznych:

 

RECYKLING

 

Recykling mechaniczny jest zalecany wtedy, gdy ma to ekonomiczny i ekologiczny sens. Na przykład wtedy, gdy można łatwo zebrać duże ilości tworzywa tego samego typu, jak folie opakowaniowe, folie rolnicze, butelki po napojach czy inne plastikowe pojemniki.

 

Pięć etapów recyklingu tworzyw sztucznych to:

 

1. Zbieranie przez użytkowników indywidualnych

 

2. Zbiórka przez władze lokalne lub wyspecjalizowane firmy

 

3. Sortowanie odpadów z tworzyw sztucznych w zależności od rodzaju tworzywa

 

4. Mycie, aby usunąć etykiety, brud i pozostałości.

 

5. Ponowne przetworzenie na granulat lub włókna, z których może powstać nowy produkt.

 

W Unii Europejskiej dla niektórych działów gospodarki został narzucony określony minimalny udział materiałów, które należy odzyskać z odpadów w danym roku. Na przykład w przypadku opakowań z tworzyw sztucznych w 2005 roku w większości krajów europejskich odzyskowi poprzez recykling mechaniczny poddano blisko 25% odpadów opakowaniowych, choć są także kraje, gdzie odzyskuje się poniżej 10%. Rozwija się także odzysk materiałów polimerowych w innych gałęziach gospodarki, takich jak rolnictwo, przemysł samochodowy czy elektryczny i elektroniczny. Tu jednak pojawiają się określone bariery, jak np. utrudniona zbiórka (odpady na budowach) czy złożone elementy, które muszą być rozdzielone (sprzęt elektryczny i elektroniczny). Różne termoplasty w stanie stopionym niezbyt dobrze mieszają się ze sobą, w związku z czym wytrzymałość odzyskanego tworzywa

 

(regranulatu) jest mniejsza. Zmieszane tworzywa można stosować do produkcji wyrobów grubościennych takich jak słupki, listwy itp. Jednak bardziej korzystne jest wykorzystanie do recyklingu posortowanych tworzyw jednego rodzaju.

 

Najbardziej popularne tworzywa zostały oznakowane kodem, który można obecnie znaleźć na

 

większości opakowań. Ten system znakowania jest pomocny przy ręcznym sortowaniu odpadów z tworzyw sztucznych. W niektórych państwach europejskich funkcjonuje dodatkowy system oznakowania, jak np. niemiecki „zielony punkt" informujący

o dodatkowych nakładach finansowych wniesionych przez producentów na rzecz recyklingu. Aby ułatwić recykling wykorzystanych produktów zachęca się producentów, aby brali pod uwagę względy recyklingu już na etapie projektowania. Skuteczne mogą być bardzo proste metody jak np. zastosowanie do etykiet kleju rozpuszczalnego w wodzie, aby można było

 

łatwo oddzielić je od opakowań. Regranulat (tworzywo odzyskane w procesie recyklingu) często wykorzystywane jest do produkcji zupełnie innych produktów niż pierwotne. Np. butelki PET po napojach są przetwarzane na włókna do wykorzystania w przemyśle tekstylnym.

 

Oprócz sortowania ręcznego są jeszcze inne metody sortowania odpadów:

 

- Analiza elementów z tworzywa. W ten sposób można łatwo zidentyfikować

 

np. polichlorek winylu (PVC), ponieważ jego cząsteczki zawierają atomy chloru. Dostępne

 

są automatyczne systemy rozdzielające butelki z różnego rodzaju tworzyw.

 

- Rozdzielanie ze względu na różnice gęstości materiału Tworzywa są rozdrabniane

i mieszane z cieczą. Część z nich tonie, a część unosi się na powierzchni. Mogą być także rozdzielone w wirówce.

 

- Rozdzielanie elektrostatyczne Ta metoda może być stosowana w przypadku tworzyw elektryzujących się w różnym stopniu, np. PET i PVC.

 

- Metoda selektywnego rozpuszczania Za pomocą odpowiednich rozpuszczalników organicznych rozpuszcza się określone tworzywa, oddziela się je i odzyskuje po usunięciu rozpuszczalnika.

 

RECYKLING SUROWCÓW

 

W przemyśle tworzyw sztucznych stale rozwijane są nowe technologie recyklingu, np. poprzez badanie możliwości recyklingu surowców. Recykling surowcowy dotyczy przede wszystkim mieszanych odpadów z tworzyw sztucznych. W Europie (w Niemczech)

 

istnieją już instalacje, w których proces ten jest wykorzystywany w praktyce, choć do pełnego zbadania możliwości tej technologii potrzebne są lata doświadczeń.

 

Są cztery podstawowe metody recyklingu surowcowego Piroliza Odpady tworzyw

są ogrzewane pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego powstaje gaz i olej pirolizowy

 

- mieszanina gazowych i ciekłych węglowodorów, w swoim składzie podobna do frakcji destylacyjnej ropy naftowej.

 

Uwodornienie Odpady tworzyw są ogrzewane w atmosferze wodoru. Pod jego wpływem łańcuchy polimerowe pękają i powstaje mieszanina ciekłych węglowodorów

 

Gazyfikacja

 

Odpady tworzyw ogrzewane są w atmosferze powietrza - powstaje tlenek węgla i wodór,

z których można następnie wyprodukować nowe chemikalia, jak np. metanol.

 

Chemoliza

 

Niektóre polimery poprzez określone przemiany chemiczne można ponownie przekształcić

w substancje wyjściowe, z których ponownie można wyprodukować to samo tworzywo.

 

Przykładem mogą być poliestry, poliamidy, poliuretany.

 

ENERGIA Z ODPADÓW

 

Ponowne wykorzystanie i recykling to nie jedyne sposoby postępowania z odpadami. Odpady tworzyw mają wysoką wartość opałową, podobną jak ropa czy węgiel (w zależności od tworzywa), a poprzez spalanie mogą być źródłem ciepła czy energii.

 

Rozróżnia się trzy podstawowe metody pozyskiwania energii z odpadów tworzyw: współspalanie ze śmieciami komunalnymi w spalarniach odpadów; tworzywa jako opał

 

w przemyśle, przeważnie jako dodatek do tradycyjnego opału; tworzywa jako opał

w elektrowniach, przeważnie razem z tradycyjnym opałem. Wstępnie posortowane odpady opakowaniowe z mieszanych tworzyw mogą być stosowane jako efektywny zamiennik węgla

 

w energochłonnych procesach takich jak np. produkcja cementu.

 

Podczas spalania mieszaniny śmieci 8% zawartości tworzyw sztucznych odpowiada za 30% wytworzonej energii. Problemem ściśle związanym ze spalaniem śmieci jest emisja dioksyn. Dioksyny to określenie dużej grupy związków chemicznych, z których tylko nieliczne są toksyczne i to w bardzo różnym stopniu. Dioksyny mogą powstawać tam, gdzie występuje węgiel, wodór, tlen, chlor i ciepło. Są niepożądanymi produktami ubocznymi w wielu procesach spalania i procesach produkcyjnych.

 

Dioksyny tworzą się także w przyrodzie - podczas pożarów lasów, przy wybuchach wulkanów, czy w procesach kompostowania i gnicia (torfowiska).

 

Emisja dioksyn podczas spalania śmieci jest obecnie bardzo ściśle kontrolowana. Dobre spalarnie praktycznie nie produkują dioksyn, a prawodawstwo unijne dopuszcza, że jedynie 0,3% łącznej rocznej emisji dioksyn do atmosfery może pochodzić ze spalania odpadów komunalnych i medycznych - odpowiada to rocznej emisji 11 g.

 

Obecnie w Europie rocznie prawie 6,5 mln ton odpadów z tworzyw sztucznych jest przerabiane poprzez spalanie z odzyskiem energii - głównie w spalarniach odpadów komunalnych i cementowniach, gdzie ilość gazów powstających podczas spalania jest ściśle kontrolowana. Recykling musi być integralną częścią kompleksowej koncepcji zagospodarowania odpadów. Co powinniśmy zrobić? Czy odpady z tworzyw sztucznych:

 

- przerabiać z powrotem na granulat do produkcji nowych wyrobów?

 

- przerabiać na chemikalia podstawowe?

 

- traktować jako źródło energii poprzez spalanie?

 

Należy stworzyć rozsądną z ekologicznego i ekonomicznego punktu widzenia kombinację wszystkich trzech możliwości. Wybrana opcja powinna uwzględniać określone dla danego przypadku dostępne możliwości zbierania i sortowania, zapotrzebowanie na regranulat oraz surowce czy opał. Należy przy tym ocenić wpływ na środowisko różnych sposobów recyklingu, uwzględniając cały cykl życia produktu z tworzywa sztucznego. Co więcej tego typu analizy mogą być pomocne już na etapie projektowania wyrobu.

 

MOŻLIWOŚĆ ROZKŁADU - PODATNOŚĆ NA DEGRADACJE

 

Niektóre z tworzyw sztucznych ulegają rozkładowi pod wpływem światła lub bakterii. Możliwości stosowania takich tworzyw są jednak dość ograniczone. Pod uwagę bierze się zastosowania w medycynie (biodegradowalne nici czy inne bioprodukty) oraz rolnictwie (np. folie wspomagające kiełkowanie) a także w opakowaniach. Nie rozwiązują problemu odpadów, ponieważ do ich całkowitego rozkładu potrzebne są lata. Nie ma też możliwości odzyskania surowców, które mogłyby być ponownie wykorzystane.

 

SKŁADOWANIE NA WYSYPISKACH

 

W tych krajach europejskich, w których nadające się do wykorzystania odpady nie mogą być spalane z odzyskiem energii, składuje się je na wysypiskach. Składowanie odpadów

z tworzyw sztucznych na wysypiskach nie jest rozwiązaniem długofalowym (nie do zaakceptowania na dłuższą metę), ponieważ w ten sposób marnotrawione są zasoby naturalne.

 

Na wysypiskach ponad połowę całkowitej masy odpadów stanowią materiały organiczne, dlatego wysypiska są jak wielkie kompostowniki, w których resztki żywności, naturalne

włókna, niekiedy papier rozkładane są przez bakterie. Na takich wysypiskach składuje się miliony ton odpadów, a codziennie przybywają kolejne tony.

 

Na wysypiskach powstają dwa produkty uboczne: woda przesiąkająca i gaz wysypiskowy. Woda przesiąkająca jest porównywalna ze stężonymi ściekami i należy ją zatrzymywać, aby ochronić wody gruntowe przed skażeniem. W tym celu wysypiska wyłożone są zwykle gliną lub tworzywem. Gaz wysypiskowy jest mieszaniną dwutlenku węgla i metanu. Obydwa gazy mają wpływ na efekt cieplarniany. Przy niedostatecznej kontroli wysypiska występuje niebezpieczeństwo wybuchu. Jest wiele wysypisk, na których funkcjonują instalacje,

w których gaz ten jest magazynowany i wykorzystywany do wytwarzania energii elektrycznej

 

i cieplnej. Obecnie uważa się, że należy ograniczać ilość odpadów gromadzonych na wysypiskach, a budowa i eksploatacja wysypisk podlega ścisłej kontroli ustawodawczej. Przedstawiliśmy tutaj trzy główne sposoby postępowania z odpadami z tworzyw sztucznych:

 

- recykling

 

- spalanie

 

- składowanie

 

Wszystkie te sposoby w różnym zakresie stosowane są na terenie Europy. Co jakiś czas występują różne czynniki, które sprawiają, że jeden z procesów staje się bardziej atrakcyjny. Na przykład zmiany cen ropy naftowej powodują, że wzrasta wartość odzyskanego tworzywa, a recykling staje się bardziej opłacalny. Składowanie na wysypisku powinno być rozwiązaniem stosowanym w ostateczności.

 

Żródło: www.ekoedukacja.pl
 

JAK RADZIĆ SOBIE ZE ŚMIECIAMI

Drukuj

JAK RADZIĆ SOBIE ZE ŚMIECIAMI

Do pojemników i worków z odpadami każdy z nas wrzuca w ciągu roku przeciętnie:

-110 butelek szklanych

-290 puszek metalowych

-130 gazet lub czasopism

-66 butelek z tworzyw sztucznych

-70 kg odpadów bio (np. resztek jedzenia)

Jak już wspomniano w karcie nr 4, tworzywa sztuczne wykorzystuje się często do produkcji opakowań, ponieważ opakowania te są lekkie, higieniczne i tanie. Dlatego w odpadach domowych wśród innych materiałów znajdujemy także tworzywa sztuczne. W karcie nr 6 pokazano różne możliwości postępowania z odpadami.

Aby odpowiednio zagospodarować odpady – zmniejszyć ich wpływ na środowisko
i zwiększyć powtórne zastosowanie surowców z nich odzyskanych – podejmuje się dużo
różnych przedsięwzięć, często skomplikowanych i kosztownych.

Posegregowane odpady można ponownie użyć lub wykorzystać jako paliwa. Tylko wtedy, gdy nie ma takich możliwości, odpady powinny trafić na wysypisko, gdzie przynajmniej nie spowodują szkód. Jeżeli niepotrzebne rzeczy zostają niedbale wyrzucone, nie ma szans na ich rozsądne ponowne wykorzystanie lub przerobienie. Są wtedy leżącymi dookoła śmieciami. Wśród typowych śmieci przeważają na ogół puste opakowania, wyrzucone byle gdzie, bez należytej troski o środowisko. Stanowią one nie tylko okropny widok, ale są także poważnym problemem dla środowiska naturalnego i pociągają za sobą wysokie koszty, a wartościowe zasoby naturalne są marnotrawione. W świecie idealnym nie ma śmieci. Ludzie zwracają uwagę na to, aby chronić środowisko. Jednym z najważniejszych zadań w dążeniu to tego celu – ideału – jest uświadomienie sobie i innym, że każdy jest odpowiedzialny za to co robi ze śmieciami.

CZYM MOGĄ BYĆ SMIECI

Niestety wszędzie widzi się leżące śmieci: w miastach i wsiach, w lasach, na polach, na brzegach rzek i jezior oraz na morskich plażach. Trudno w to uwierzyć, ale także Mount Everest i Księżyc mają problem ze śmieciami. Po kontroli europejskich miast określono pięć najczęściej znajdowanych przedmiotów: niedopałki papierosów, zapałki, strzępy papieru, papierki po cukierkach i małe części plastikowe.

Aby sprawdzić jak wygląda sytuacja ze śmieciami w naszym otoczeniu, możemy „zmierzyć” leżące wokół odpady. Do tego celu można zastosować „wskaźnik zaśmiecenia”. Wskaźnik ten z wykorzystaniem pięciopunktowej skali opisuje śmieci znalezione na 50-metrowym pasie na drodze, ścieżce dla pieszych, plaży lub w parku. Chociaż jesteśmy bardziej wrażliwi na obecność śmieci w swoim najbliższym otoczeniu, to także podczas wycieczek problem śmieci nie jest nam obojętny. Jest rzeczą charakterystyczną, że odpady rzucają się w oczy szczególnie w miejscowościach wypoczynkowych lub nad morzem. Dzieje się tak, ponieważ właśnie wtedy chcemy cieszyć się czystym krajobrazem, zapominając przy tym, że nasze zachowanie ma wszędzie takie same następstwa. Organizacja Coastwatch Europe kontroluje odpady i zanieczyszczenia na wybrzeżach morskich. W jednym z badań skontrolowano 10 000 miejsc i w każdym z nich znaleziono więcej niż 60 pustych opakowań – puszki po napojach, kartony, worki i butelki! Wśród innych śmieci jak niedopałki papierosów, zapałki
i gazety były nawet substancje szkodliwe w postaci ścieków, oleju i smoły.

PRZYCZYNY I SKUTKI LEŻĄCYCH WOKÓŁ ŚMIECI

Prawie każdy może sobie przypomnieć, że co najmniej raz niedbale wyrzucił śmieci. Od naszego zachowania w różnych miejscach zależy, jakie odpady można znaleźć i gdzie. Na przykład śmieci znalezione na plażach pochodzą z różnych źródeł. Wczasowicze czy urządzający pikniki nad brzegiem morza przynoszą ze sobą dużo rzeczy, jak choćby gazety, zapakowaną żywność i napoje. Jeśli po zużyciu rzeczy te zabierane są do domu, bądź trafiają do kosza, na plaży nie ma śmieci. Często jednak ludzie nie troszczą się o odpady. Bywa, że ów brak odpowiedzialności ze strony urlopowiczów wynika z braku odpowiedniej liczby koszy na śmieci. Jednak nie zawsze obecność odpadów na wybrzeżach wynika z niedbalstwa pojedynczych osób. Także na niezamieszkanych wyspach można znaleźć śmieci – przynoszone wraz z prądem morskim. Mogą być naniesione z innych plaż, mogą także pochodzić z nielegalnego wyrzucania śmieci na otwartym morzu. Niektóre śmieci po jakimś czasie ulegają rozkładowi, inne pozostają dopóki nie zostaną sprzątnięte. Pomijając fakt, że nieprzyjemnie jest na nie patrzeć, rozrzucone śmieci mogą:

zranić człowieka

Pomyślmy o zardzewiałych puszkach, lub kawałkach szkła, które leżą w trawie czy piasku
i które mogą nas poważnie zranić, gdy na nie nadepniemy

stwarzać niebezpieczeństwo dla zdrowia

Insekty i gryzonie (szczury) gromadzące się wokół gnijącej żywności lub odpadków sanitarnych mogą przyczynić się do wybuchu epidemii.

zabić lub zranić zwierzęta

Nieszkodliwa torebka plastikowa wyrzucona niedbale do wody dla żółwia morskiego może wyglądać jak meduza, a zjedzona przez niego może go zabić. Zniszczone sieci rybackie porzucone przez rybaków mogą stanowić śmiertelną pułapkę dla delfinów, które uwięzione w nich toną.

być kosztowne do usunięcia

Dla przykładu samo sprzątanie śmieci na warszawskiej Starówce w okresie letnim to koszt 100 tys. zł, a czyszczenie plaży w Trójmieście pochłania blisko 300 tys. zł.

CO MOŻNA ZROBIĆ ABY ROZWIĄZAĆ PROBLEM ŚMIECI

Każdy z nas jest odpowiedzialny za ten problem. W całej Europie funkcjonują przepisy prawne, które umożliwiają podejmowanie odpowiednich kroków wobec wszystkich

– pojedynczych obywateli czy przedsiębiorstw, którzy zaśmiecają środowisko i nie stosują się do przepisów dotyczących likwidacji odpadów.

Lokalne samorządy, stawiając pojemniki na śmieci i organizując segregację i zbiórkę odpadów, utwierdzają mieszkańców w tym, że powinni być dumni ze swego otoczenia. Zdecydowanie lepiej i znacznie taniej jest zadbać o rozsądną i uporządkowaną gospodarkę odpadami, niż zbierać śmieci z ulic, pól i wybrzeży morskich.

W całej Europie organizowane są kampanie uświadamiające ludziom problem odpadów.
W różne przedsięwzięcia

– ciągłe lub cykliczne

– angażują się zarówno szkoły, kluby sportowe, lokalne społeczności, jak i dobrowolne organizacje regularnie sprzątające określone tereny. Np. w ramach ogólnoświatowej kampanii „Clean Up the World” w poszczególnych krajach podejmowane są różne akcje. Przykładem może być akcja „Międzynarodowe sprzątanie Bałtyku”, w ramach której wolontariusze sprzątać będą dno morza.



JAK MOŻESZ POMÓC

Czy masz czyste sumienie? Kiedy ostatnio upuściłeś papierek od cukierków, gumę do żucia lub puszkę po napojach zamiast wyrzucić je do kosza na śmieci? Teraz, kiedy wiesz więcej na temat problemu śmieci, czy zatrzymasz się na chwilę, pomyślisz i nie porzucisz odpadków byle gdzie?

Żródło: www.ekoedukacja.pl